كيست كه در حجره در بسته افغان مي كند
كه از غم او فاطمه گيسو پريشان مي كند
همچون انساني كه مي سوزد درون آتشي
گاه مي گويد كه زهرم داده ايد آبم دهيد
گاه با هم گفتگو با چشم گريان مي كنند.
اين امام نوجوان ما جوادبن رضا است
شكوه از سوز عطش با حي سبحان مي كند
ام فضل بي حيا تا نشوند بانگ جواد
امر بر كف كوبي خيل كنيزان مي كند
من جوادم كه خدا خوانده جواد
من چه كردم به تو اي بد بنياد
عوض آنكه مرا يار شوي
بر دل غم زده غمخوار شوي
رفتي و در به رويم بستي
با كنيزان همگي بنشستي
گفتي از آب مرا منع كنند
شادي و هلهه آنگه كنند
تو كه آتش به دلم افكندي
حال ايستاده و مي خندي
بدن بي تاب مرا تاب بده
جگرم سوخت به من آب بده
+ نوشته شده در جمعه 1 دی1385ساعت 11:44 توسط سید محمد رضوانی
|
